Ciğerim insanoğlu, o güzel yüzünden gülümsemeyi niçin eksik edersin! Bir türlü aklı erdiremem... Gülümseyen insan yüzünden daha

Ciğerim insanoğlu, o güzel yüzünden gülümsemeyi niçin eksik edersin! Bir türlü aklı erdiremem... Gülümseyen insan yüzünden daha iç açıcı bir manzara düşünebilir misiniz? Dudaklarında bir ışıltı beliren insanın yüzünde, binbir renkli çiçekler açıverir sanki. O çiçeklerden bir sıcaklık, hoş bir koku yayılır etrafa. Gülümsemesi eksik olmayan birinin mutfağına, ruhunun sağlamına tat katılık nuktaedebiliriz. Aşk suratlılarsa dünyanın altında ezilmiş kalınır. Yüzleri, giderek gönülleri buz buzbütün kararmıştır onların. "İnsanlar çok gülmeyi değil, somurtmayı seviyorlar." demişti bir yazar. Neden sevilir ki somurtmak? Gülmek, gülümsemek ne kadar doğalsa somurtmak o kadar doğalsa da... Ama mı suratıı adamlara bir bakın, öyle olmak için ne çok zorlarlar kendilerini, ne mesakkatlere katlanırlar! Çattıkça çatarlar kaşlarını. Sanırlar ki kaşlarını çatınca, suratlarını asıp karartınca ciddi, sert ve önemli adamlar olacaklar... Boş versenize siz! Böyle yapmakla bir ton yük olurlar omuzlarına, dünyayı kendilerine zehir ederler. Gülümseyen insanların yoktur böyle deritleri. Bu metinden aşağıdakilerin hangisi çıkarılamaz?
A) Gülümsemek mutluluğun doğal bir yansımasıdır.
B) Gülümseyen her insan hayatında hiçbir sorun olmayan insandır.
C) Asık suratlı insanların kalpleri de bu olumsuzluktan etkilenmiştir.
D) İnsanlar asık suratlılığı önemli olmakla özdeşleştirmiştir.